‘t kan verkeren

Vorige week begon zeer rooskleurig, spijtig genoeg keerde het tij vrij snel….

Maandag had ik m’n laatste schriftelijke examen van de 2e module, en ik was geslaagd, met glans…. het totaal voor mijn schriftelijke testen kwam op 22,1/30 en ik moet toegeven, ik was best trots op mezelf….

Dinsdag stond m’n grote verschrikking op het agenda, het praktisch examen in Schaarbeek, dus remproef en (ont)koppelen van gesleept materieel. Voor een leek is dat waarschijnlijk een beetje Chinees, maar ik ga jullie de details besparen. Ik zag er tegenop, had het niet kunnen/durven oefenen. Er was me tijdens de oefen-dag dan ook gezegd “geen angst hiervoor ga je niet falen in de opleiding hoor, zeker niet met jouw resultaten”. Dus in eerste instantie was ik er nog wel redelijk gerust in. Toen dan zondag het bericht was gekomen dat geen van de lesgevers aanwezig kon zijn bij de examens, kreeg ik al wat meer stress. Geen vertrouwde gezichten, niemand die mijn ‘verhaal’ kende. Ok, geen probleem zei ik tegen mezelf, ik kan hiervoor de job niet mislopen, dus maak ik er het beste van 👊🏻 zo gezegd zo gedaan, dinsdag met volle moed naar de bundel in Schaarbeek in de broeiende hitte. Ik moest starten met de remproef, die ging wel ca va, ik vergat kleine details te vermelden door de stress, maar maakte geen grote fouten. Toen moest ik gaan ontkoppelen en kwam de angst toch wel de kop opsteken. Ik begon met goeie moed, klom bovenop de snuit van de locomotief om een eerste koppeling los te maken, en ondanks dat ik de daver op het lijf had, was ik toen toch een beetje fier, yes dit had ik al gedaan 💪🏼 maar onderaan ging het mis, ik twijfelde aan de juiste handelingen en bovendien blokkeerde ik toen ik bij een beweging met m’n rug de buffers raakte en mijn helm tegen het rijtuig botste… ik kwam terug bij de jury en kreeg daar bovenop nog een preek ! Dat ik maar niet moest denken dat ik onderstationschef zou worden als ik dit niet kon… toen klapte ik helemaal dicht, einde examen. Mijn punten bleven in beraad, dus geen idee wat m’n resultaat was. Ik ging uit van een eerste buis.

Woensdag was een dag in mineur, ik kon het maar niet verwerken dat ik het zo verprutst had, meer nog dat ik weer eens geloofd had wat ze me zeiden, terwijl het weer maar praatjes waren. De teleurstelling was groot. In de namiddag ging ik dan nog op pad met m’n vriend, winkelen in de stad is altijd goed voor het moraal, zeker als je nieuwe schoenen kan kopen 😉 we dronken aperitief op een terrasje en gingen gezellig uit eten, ten slotte hadden we ook nog iets te vieren, want dinsdag waren we 16jaar samen. Ik kon m’n teleurstelling even vergeten.

Donderdag stond een gesprek met m’n coach op het agenda, perfect getimed zo bleek. en na een analyse van m’n gevoelens kreeg ik een duidelijk beeld hoe ik hiermee om moest gaan. Ik kreeg weer strijdlust en zou ze eens laten zien daar bij het spoor 👊🏻 donderdag nam ik nog de tijd om te ontspannen, maar vrijdag zou ik na m’n afspraak voor bloeddonatie terug in de boeken vliegen, niets of niemand zou me deze job afpakken! Nah !! De angst bleef, maar die teleurstelling zou ik omzetten in zelfvertrouwen en maken dat m’n mondeling examen toppie verliep !

En dan was het vrijdag, ik had om 9h15 een afspraak voor bloeddonatie in Edegem, en maakte me met veel zin klaar, ik kon de wereld aan. En dan tijdens het aankleden, pats 1 verkeerde beweging en daar stond ik, half voorover gebogen, en ik kon geen kant meer op. Ik hinkte naar het bed en liet me neervallen, riep m’n vriend erbij…. het voelde als een kortsluiting in m’n rug, dit had ik nog nooit eerder gevoeld, wel al eens last van m’n rug, maar nooit op deze manier. Ik probeerde de huisarts te bellen, zonder succes… dan maar naar spoed zei m’n vriend, dat zag ik niet zitten maar omdat ik m’n dokter niet kon bereiken leek het me misschien toch de beste oplossing…. ik moest alleen binnen, COVID-maatregelen verbieden een begeleider, ik schuifelde binnen en na enkele standaard testen ging ik mee naar de onderzoekskamer. De dokter kwam en onderzocht me vluchtig, ze zou me pijn-medicatie geven en dan moest ik maar even aanzien of dat hielp en anders maandag naar de huisarts. Ik kreeg een cocktail waar ieder normaal mens van zou omvallen, ik deed dat net niet, maar werd wel ijl in m’n hoofd, maar de pijn, die bleef. Met de nodige voorschriften werd ik weer naar huis gestuurd, in de namiddag pakte ik nog een van de voorgeschreven pijnstillers, en toen ging zowaar het licht bijna uit. Ik beleefde het weekend als in een dronken roes. Ik kon me niet wakker houden, was misselijk, draaierig en ijl…. en de pijn ? Die bleef gewoon hetzelfde 😣 en de zorgen om mijn mondeling examen dat maandag gepland was staken de kop op. Ik was niet in staat te studeren, rechtop zitten ging niet, vanwege de rugpijn en concentreren al evenmin. En hoe zou ik in godsnaam in Brussel geraken, rond de tafel gaan was al een opgave. Later bleek de medicatie morfine te bevatten, niet verwonderlijk dat ik in een roes leefde.

Maandag dan toch maar gebeld dat ik niet kon deelnemen aan het examen, en naar de huisdokter. Volgens hem is er mogelijk sprake van een kwetsuur aan een discus, dit zou normaal zo kunnen genezen, dus platte rust en voorzichtige beweging, thuis tot en met 28 augustus…. nu maar hopen dat het allemaal zo geneest, zoniet weer een scan en alle nodige onderzoeken 🙄 ik hoop op t beste….

En mijn opleiding ? Die staat on hold, ik mag het mondelinge examen afleggen als de volgende sessie onderstationschefs aan dat punt in hun opleiding komt, waarschijnlijk ergens in oktober 🙈, maar niets is daarover al zeker. Eerst genezen, en dan meelopen in het station tot ik kan inpikken bij een volgende groep…..

Dus ik breng nu m’n dagen door met rusten, lezen, liggen, af en toe wat rondlopen en elke dag pogingen om iets te ondernemen van beweging. Tot vandaag met weinig succes 🙁 In elk geval ligt nu de focus even op mezelf en weer gezond worden, mijn doel zal wel bereikt worden, alleen iets later dan gepland, maar wat zijn een paar maanden in een mensenleven ? Gezond zijn is toch het belangrijkste, niet ?

Gepubliceerd door Carla Theuns

Een frisse veertiger, volop aan het studeren voor de nieuwe job, samenwonend, met veel goesting in het leven en veel zin om er echt iets van te maken !

5 gedachten over “‘t kan verkeren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: