Java Rondreis 2019 : dag 7, zaterdag 12 oktober

Java-Bali dag 7 – zat 12/10
Jogjakarta – Prambanan // Reisafstand 20 km / circa 1,5 uur in de bus

De wekker gaat om 5h30, ‘t begint een gewoonte te worden. Douchen, aankleden en naar het ontbijt… dat is ook nog steeds hetzelfde, toast, kaas, confituur, koeken en wat watermeloen, tasje koffie en hup hup…

Om 7h vertrekken we voor de fietstocht, dit is een optionele uitstap en zijn maar met z’n 6, Erik & Rita en Hennie en erwin gaan ook mee. Om 20 over 7 zitten we al op de fiets 🚲, het lijken wel kinderfietsen. Voor stef en mezelf nogal lastig want we zijn groot naar Indonesische normen. We fietsen rustig door kleine dorpjes, langs rijstvelden, tabaksvelden, en stoppen af en toe.
De eerste stop is een foto-stop, we staan naast een rijstveld en aan de horizon zie je de Prambanan tempel, die we vandaag ook gaan bezoeken.
We fietsen verder, iedereen die we passeren is razend enthousiast en roept ons toe en zwaait naar ons.
Even later stoppen we bij een steenbakkerij, achterin de tuin, van wat een gewoon huis leek, is er een langwerpige put gegraven, hier haalt men klei uit de grond, mengt met water en doet deze massa in vormen om bakstenen te maken. Behalve een mal om de vorm allemaal hetzelfde te hebben is er geen gereedschap, de man doet alles met zijn handen. Zo blijven de ‘hoopjes’ klei een tijd liggen om te drogen, even verder worden ze nadien opgestapeld om nog gebakken te worden.
De man die ze stapelt heeft aan z’n been een rubberlaars die omgebouwd is tot spalk, dat been is ook veel dunner dan het andere en het is duidelijk dat er iets mis is. We vragen het onze gids (weer iemand anders dan onze reisleider) en hij vertelt ons dat de brave man aan een electriciteitsdraad is blijven hangen. Toen hij schrok en zijn hand wegtrok is hij gevallen. Wat er juist mis is met z’n been begrijpen we niet, maar hoe dan ook houdt het hem niet tegen van gewoon te werken.
Binnen worden de bakstenen gebakken, we blijven niet toekijken, de temperatuur is veel te hoog !
We fietsen verder …
we houden halt aan een schooltje, en kunnen binnen kijken in de klasjes. In 1 van de klasjes zijn de kinderen super enthousiast, enkele hebben de ambitie om fotomodel te worden, zo lijkt het wel. Als stef hen fotografeert en de foto op zijn toestel laat zien is er gegiechel alom… al die guitige snuitjes en hun enthousiasme maken dat ook wij ons happy gaan voelen.
Dan zetten we onze weg verder, op een bepaald moment moeten we even aan de kant wachten omdat er ossenkarren langskomen, er zijn festiviteiten in één van de dorpjes en aan het getuig te zien gaan de karren daar naartoe !
Weer op de tweewielers gaat t verder door idyllische taferelen, we houden nog halt bij een plaatselijk marktje waar vooral etenswaren worden verkocht. Vers vlees, verse vis, groenten, fruit en kruiden worden zonder enige koeling uitgestald in de kraampjes. Voor de markt is een groot plein waar tabak gedroogd wordt, 1 tot 2 dagen, anders zijn de blaadjes te droog.
We gaan weer verder richting Prambanan tempel, en stoppen nog even bij enkele kleinere tempels. De kleinere zijn hindoe tempels, de grote boeddhistische. Dan maken we nog een groepsfoto met onze fietsjes voor de tempels en werken het laatste stukje af tot de tempel.
Daar staat de rest van onze groep ons op te wachten, allen fris gewassen, net als wij enkele uurtjes geleden. Het is bijna 9u en de temperatuur is alweer vlotjes over de 30gr gegaan. We krijgen een flesje water in onze handen geduwd en stappen gelijk verder naar de inkom van het tempelcomplex. Bij de ingang even een sanitaire stop en vlak na het binnen gaan koffie pauze, eindelijk even rust !
We drinken onze koffie, krijgen nog een stukje cake van Hendro en stappen zo weer de hitte in naar de tempel.
Ook nu krijgen we een plaatselijke gids mee, hij praat ook Nederlands, maar wanneer hij merkt dat 3 mensen in onze groep Indonesisch praten, vergeet hij al gauw dat er ook nog 7 nederlandstaligen bij zijn (Peter is niet mee, en wacht op ons bij de uitgang).
We krijgen weinig of geen uitleg over de tempel, hier volgt dan ook nog wat info die ik uit de reisgids en van het internet heb gehaald.

De tempels zijn ongeveer 850 n.Chr. gebouwd door onder anderen Rakai Pikatan, een Shivaïtische koning uit de tweede Mataram-dynastie. Korte tijd nadat het complex was voltooid, werd het verlaten en begon het te vervallen.

Het complex staat op de Werelderfgoed-lijst van de UNESCO.
Pas vanaf 1893 werd het plateau van het middencomplex weer uitgegraven. De reconstructie van het complex begon in 1918en is nog steeds niet gereed. De renovatie van het hoofdgebouw werd pas in 1953 voltooid, omdat het bijna onmogelijk is de originele stenen terug te vinden: vaak zijn ze ontvreemd en hergebruikt op verafgelegen plaatsen. Een tempel zal slechts worden herbouwd als 75% van het originele steenwerk beschikbaar is. Mede daardoor is van de meeste kleinere tempeltjes nog steeds niet meer te zien dan de muurtjes van de fundering.

Bij de aardbeving op Midden-Java in 2006 is het herbouwde Prambanan-complex opnieuw ernstig beschadigd geraakt. Na deze aardbeving is het complex een tijd gedeeltelijk gesloten geweest voor het publiek. Inmiddels is het grootste gedeelte van het tempelcomplex weer hersteld en opengesteld voor publiek.

In de tempel zijn verschillende groepen schoolkinderen, die allen de taak hebben Engelstalige toeristen te interviewen, zowel stef als ik moeten eraan geloven. We krijgen echte fanclubs 😁
Aan het einde van de toer door de tempel schuiven we weer aan voor koffie, we kijken op de klok en schrikken dat het nog maar 10h30 is, het lijkt of we er al een hele dag hebben op zitten !
Stef wil perse nog langs de winkeltjes en kraampjes wandelen, hij vraagt Hendro of het kan en plots is hij weg, en zie ik hem verderop lopen. Eerst word ik een beetje kwaad omdat hij me niet mee vraagt (typisch ik), als hij terugkomt blijkt dat hij een beeldje van een poes voor me gekocht heeft. Soms is het toch een lieveke 🥰

Van daaruit rijden we met de bus naar een batik atelier, waar we zelf een tekening mogen maken, we moeten ze signeren en ze zou afgewerkt worden door de mensen van daar, maar hebben niets meer gezien. Ben bang dat daar iets fout gelopen is.
We kopen een kleine batik doek met een afbeelding van een Buddha, stef wil perse afdingen en het lukt hem ook nu weer 🙄

Van daaruit begint de becak toer, een becak is zoals een riksja, maar ipv met een fiets is dit met een bromfiets. We krijgen mondmaskertjes om aan te doen, en eens we de baan op zijn snap ik waarom…. de uitlaatgassen komen allemaal recht in ons gezicht, zelfs met zo’n maskertje 😷 is het niet aangenaam. Per becak zit 1 persoon, we zijn dus een colonne van 12. Heb ook een filmpje gemaakt, hopelijk komt het mee door met mijn bericht.
We rijden richting Paleis, dit was anders een wandeling van 45min 😁
Om kwart voor 1 komen we bij het Paleis van de Sultan aan, tot onze grote spijt gaan we eerst de rondleiding doen en dan pas lunchen. Het paleis is ook enkel voor de middag geopend omdat de sultan er nog woont.
We wandelen langs een danszaal, feestzaal en zalen met geschenken van andere landen. Het lijkt of het hongergevoel onze aandacht aantast, niemand is echt geïnteresseerd en alles is ook onverzorgd, zelfs vuil op sommige plaatsen. De eerste keer deze vakantie dat ik geen interesse kan opbrengen voor wat de gids te vertellen heeft.
3 kwartier later staat Hendro ons bij de uitgang op te wachten, eindelijk etenstijd !!
Bij aankomst in het restaurant worden we verwelkomd met ijskoude vochtige handdoekjes om ons te verfrissen. Zalig ! We krijgen het vaste stramien, kippensoep, en een buffet met 3 soorten rijst, noedels, kipsate met pindasaus, rundvlees, jackfruit, maïskoeken, gepaneerde boontjes, vis, … het aanbod is groot, maar alles is koud, gelukkig is de honger groot genoeg, we eten onze buikjes goed rond.

We worden met een klein busje naar onze bus gebracht en we gaan weer richting hotel.

Onderweg overlopen we de planning voor vanavond en morgen.
Omdat we met de trein gaan moet onze koffer vanavond weer klaar staan om 19u.
De trein vertrekt om 6h45, dwz dat wij om 5h30 aan het hotel vertellen, ontbijten kan om half 5, de wekker om 4u dus….
als het zo verder gaat, zullen we blij zijn naar huis te kunnen om uit te rusten 🤪 haha

In het hotel aangekomen maken we de koffers al zo goed mogelijk klaar, de combinatie van zonnecrème, veel zweten, stof en de uitlaatgassen van vanmiddag maken dag een douche zeer welkom is.
Nog even wat relaxen op de kamer en een verslagje typen, en dan gaan we nog iets eten.

Iets voor 7 zetten we onze koffers op de gang, was even proppen om alles erin te krijgen, maar t is gelukt 😁
Dan gaan we naar het restaurant van het hotel en bestellen brusschetta als hapje vooraf, voor Stef een Wiener schnitzel en voor mezelf een cheeseburger. Dat ‘t gesmaakt heeft!
Op tijd op onze kamer, nog een thee’tje drinken en dan bedje in…. 4u is vroeg, veel te vroeg 🙈

Gepubliceerd door Carla Theuns

Een frisse veertiger, werkzoekend, samenwonend, met veel goesting in het leven en veel zin om er echt iets van te maken !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: